ما سر نهاده‌ایم به پایش بگو صبا

با سرو ناز تا که چرا سر کشد ز ما

گر عرضه می‌دهیم نیازی برش رواست

کاو پادشاه کشور حسنست و ما گدا

در موسمی که سایهٔ سروست و وقت گل

از ما جداست سرو گل اندام ما چرا

دور از کنار ماست سهی سرو یار و هست

زین غصّه در میان دل و دیده ماجرا

مگذر ز ما و بر سر ما سایه‌ای فکن

کافکنده است بار فراقت مرا ز پا

محراب ابروان تو تا قبلهٔ دلست

جان در نیاز و دست دل ماست در دعا

بنمای آفتاب جمالت که می‌شود

جام جهان نمای ز روی تو با صفا