|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دلم بربود و درمان نیست در دست
وصال او مرا درمان دردست
ز هجرم اشک دیده گشته گلگون
ز دردم رنگ رو چون کاه زردست
ز من پرسد طبیب دردم آخر
چنین بیمار هجرانت که کرده‌ست
جوابش دادم ای جان بی وفایی
ز دوران سپهر لاجوردست
از آن رو دلبر من بی وفا شد
که بر جانم چنین زنهار خورده‌ست
به خاک ره نشستم من به بویش
ز زلفش نیستم جز باد در دست
کسی کاو را به عشق آرام باشد
یقین دانم که از مردان مردست
جهان را بی وفایی گرچه رسمست
بساط عهد گویی در نوردست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد و رنج ناشی از هجران معشوق می‌گوید. او با اشک‌هایش چهره‌ای گلگون و رنگی زرد چون کاه پیدا کرده و درخواست درمان از طبیب دارد، در حالی که دردش ناشی از بی‌وفایی معشوق است. او به یاد معشوق بر زمین نشسته و در جستجوی بوی اوست، و از بی‌وفایی در جهان گلایه می‌کند، اما به عشق افرادی که وفادار هستند، احترام می‌گذارد. در پایان، شاعر می‌فهمد که بی‌وفایی در زندگی امری عمومی است، اما با این حال دل به یاد عشقش سپرده است.
هوش مصنوعی: دل من را دزدید و هیچ درمانی ندارم، در حالی که نزدیک شدن به او هم آرامشی برای من نمی‌آورد.
هوش مصنوعی: از دوری معشوق، اشک‌هایم همچون گل‌های قرمز شده و از درد، رنگ رخم مانند کاه زرد است.
هوش مصنوعی: طبیب از من می‌پرسد که این درد را چه کسی ایجاد کرده است، در حالی که من به خاطر جدایی‌ات بیمار شده‌ام.
هوش مصنوعی: به او گفتم، ای عزیز، بی وفایی تو نتیجه روزگار و تقدیر آسمانی است.
هوش مصنوعی: دلبر من به این دلیل بی وفا شد که با جانم این‌گونه بازی کرده است.
هوش مصنوعی: نشسته‌ام در راه او و بوی زلفش مرا در بر گرفته است، اما من تنها مانند بادی هستم که در دست کسی وجود دارد.
هوش مصنوعی: کسی که به عشق آرامش می‌یابد، مطمئنم که از مردان واقعی است.
هوش مصنوعی: جهان اگرچه به بی‌وفایی معروف است، اما مثل اینکه همیشه باید عهد و پیمان را در نظر داشته باشیم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلم چون نامهٔ پر رنج و دردست
که بر عنوان او این روی زردست
فریدالدین کاتب دام عزه
مگر چون ده منی سیکیش بردست
به گرمایی چنین در چار طاقش
به دست چار خوارزمی سپردست
بنتوانی شنید آخر که گویند
[...]
پی آن گیر کاین ره پیش بردست
که راه عشق پی بردن نه خردست
عدو جان خویش و خصم تن گشت
در اول گام هرک این ره سپردست
کسی داند فراز و شیب این راه
[...]
درختانش که سر در ابربر دست
ز راه برگ دایم آبخور دست
برد این ره به سر گر مرد، مردست
که صد راه عدم اینجا به گردست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.