|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با بیان احساس عمیق خود، از رنج و درد عاشقانه سخن میگوید. او بیان میکند که دلش به شدت ناراحت است و اشکها به طور مکرر از چشمانش میریزد. او این احساس عمیق را به یک کباب تشبیه میکند که از آتش بیرون آمده است. همچنین، او اشاره میکند که سپیدهدم، زخمهایش را که به وضوح نمایان شده، پذیرفته است و شب را به تیغ نالهاش تشبیه میکند که از جای خودش بیرون آمده است. به طور کلی، شاعر غم و اندوه عمیق خود را در این ابیات به تصویر میکشد.
هوش مصنوعی: دل به شدت آشفته و پر از اشک، از سینه بیرون آمده است. این تکه کباب که در آتش پخته شده، به صورتی خام و نپخته بیرون آمده است.
هوش مصنوعی: سینهٔ صبح با زخمها آشنا شد و شب به پایان رسید، چون صدای نالهام همانند تیغی از نیام بیرون آمد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.