|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به حالتی از شوق و عشق اشاره دارد که در آن تصمیم دارد از می و خوشی بهرهبرداری کند. او میخواهد با رها کردن سبحه (نماد ذکر و دعا) و نوشیدن جام، به عشق و درک عمیقتری از معشوق برسد. شاعر همچنین از زمینگیر شدن و غرق شدن در عشق معشوق صحبت میکند، به گونهای که اثر حضور او بر زمین باقی نماند و نتواند به راحتی از این حالت بگذرد.
هوش مصنوعی: صبحگاهی که مینوشم، به من تمام کارها را نشان میدهد؛ چون میخواهم از شراب بنوشم، مانند این است که تسبیح را از دستم میاندازم و جام را بر میدارم.
هوش مصنوعی: من چنان در خاک کوی او افتادهام که حتی نمیتوانم از بستر آرامی که دارم، کنار بروم. مثل اینکه پا روی زمین گذاشتهام و نقش آن باقی مانده، اما من نمیتوانم تکان بخورم.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.