|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و افکار خود سخن میگوید. او مینالد و میگوید که صدای دلنشینش از درون او برخاسته و نامش باعث شهرت و افتخار نمیشود، بلکه از ننگ و عیبها سخن میگوید. به یاد نغمهای که داوود (پیامبر و موسیقیدان بزرگ) برآورده، او نیز با نی و قلم خود به این شکل بیان میشود. شاعر بر این باور است که انصاف به سخنانش اهمیت داده و زیبایی کلامش همارز با لعل گرانبها شده است.
هوش مصنوعی: از دل شدم، صدای نالهام به زیبایی شنیده شد و از نام بزرگ من، سخنها به شرم و سرافکندگی پرداختند.
هوش مصنوعی: آن آهنگی که داوود در آرامش ساخته بود و صدایش در دلها جا داشت، حالا با نی خامهای که در دستان ماست به شکلی دیگر و با رنگی تازه به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: وقتی انصاف وارد صحبت من شد، گفتارم با ارزش و زیبایی سخن تو برابر گشت.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.