گر دونان را دست عطا میبودی
وین فرض محال هم روا میبودی
گردون نظری به زیردستان کردی
گر ناخن پا، گرهگشا میبودی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
گر دونان را دست عطا میبودی
وین فرض محال هم روا میبودی
گردون نظری به زیردستان کردی
گر ناخن پا، گرهگشا میبودی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به قدرت و ناتوانی اشاره میکند. اگر به افراد ضعیف کمک و عطا میشد، و اگر مقدورات بیشتری برای آنها مهیا بود، آسمان هم به آنها توجه میکرد. شاعر به نوعی آرزو میکند که اگر امکانات و فرصتها به همگان داده میشد، زندگی بسیاری تغییر میکرد.
هوش مصنوعی: اگر به افراد پایینمرتبه احسان و بخشش میکردی، این هم که چیزی محال است، پذیرفته میشد.
هوش مصنوعی: اگر آسمان به زیر دستان خود نگاهی میانداخت، حتی یک ناخن پا هم میتوانست گرهگشای مشکلات آنها باشد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر درخور مهرم احترامی بودی
نزدیک توام قدر تمامی بودی
من میگفتم که عشق من تا به کجاست
گر ز آنطرف از عشق مقامی بودی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.