حسرت کشیم و آه دمادم متاع ماست
خون جگر نمکچش خوان وداع ماست
بر خوان هیچکس جگر پارهپاره نیست
این لقمه وقف مایده اختراع ماست
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
راهنمای نوار ابزار |
|
پیشخان کاربر |
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
اعلانهای کاربر |
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
لغزش به پایین صفحه |
|
لغزش به بالای صفحه |
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
نشان کردن شعر جاری |
|
ویرایش شعر جاری |
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
شعر یا بخش قبلی |
|
شعر یا بخش بعدی |
حسرت کشیم و آه دمادم متاع ماست
خون جگر نمکچش خوان وداع ماست
بر خوان هیچکس جگر پارهپاره نیست
این لقمه وقف مایده اختراع ماست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این اشعار به حسرت و اندوهی عمیق اشاره دارد. شاعر از درد وداع و لرزش قلبی که برای از دست دادن کسی دارد سخن میگوید. او همچنین به این نکته اشاره میکند که هیچ کس مانند او در این وضعیت دردناک قرار ندارد و این آلام مختص اوست. به طور کلی، شعر بیانگر احساسی عمیق از اندوه و عاشقانهای تلخ است.
هوش مصنوعی: ما با حسرت و آه زندگی میکنیم و این حال ما شده است. درد دلمان، مثل نمکی است که بر زخم وداعمان مینشیند.
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره میشود که هیچکس بر سر سفره دیگران چیزی را نمیدزدد و این خوراکی که ما داریم، نتیجه تلاش و ابتکار خود ماست.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
تسلیم گشتن و بتپیدن سماع ماست
در پیشگاه دیر و حرم، هر کجا، که هست
دین شکسته و دل پر خون متاع ماست
صد فوج ناز و عشوه به میدان طلب، که ما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.