قوامی رازی
»
دیوان اشعار
»
شمارهٔ ۳۰ - در گله از بزرگی ابراهیم نام که چرا پدرش را گرفته و طلب رهائی او
ای کیای خطیر ابراهیم
چرخ با همت تو پست آید
هست با تو هیبت تو نیست شود
نیست با دولت تو هست آید
پدرم را گرفته ای به چه جرم؟
مکن این کز تو سخت گست آید
نیک دانی که ماهئی چون او
در همه بحر کم بشست آید
اگر او را رها کنی آخر
قلتبانی دگر به دست آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ابراهیم، شخصیت بزرگی، شکایت میکند که پدر او را بهجرم نامشخصی گرفته است. او با بیان قدرت و عظمت ابراهیم به او یادآوری میکند که چرخِ روزگار تحت تأثیر اوست و وجودش چه تأثیری بر اوضاع دارد. شاعر از ابراهیم میخواهد که پدرش را رها کند زیرا وجود پدری چون او بسیار نادر و باارزش است و اگر او آزاد شود، برکات بیشتری به زندگی خواهد آورد. این گله و درخواست شاعر نشاندهندهٔ احساس ناامیدی و نگرانی او از وضعیت کنونی است.
هوش مصنوعی: ای سرور بزرگ و باعظمت، ای ابراهیم، با اراده و تلاش تو، چرخ زمان هم به زیر میآید و به تسلیم درمیآید.
هوش مصنوعی: شما با وجود قدرت و شان خود، در کنار من هستید و بدون آن، نمیتوانم چیزی داشته باشم.
هوش مصنوعی: پدرم را به چه دلیلی گرفتهای؟ خواهش میکنم این کار را نکن، زیرا این عمل از تو بسیار بد و ناپسند خواهد بود.
هوش مصنوعی: تو خوب میدانی که ماهیای مانند او در تمام دریاها به سختی پیدا میشود.
هوش مصنوعی: اگر او را تنها بگذاری، در نهایت شخص دیگری به سراغش خواهد آمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.