گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری
ترسم ز پی نرسد این شام را سحری
خواهم که با تو شبی در پرده باده خورم
گر خون من بخوری ور پردهام بدری
آغاز هر طربی انجام هر طلبی
هم ماهنوش لبی و هم سرو سیمبری
سرچشمهٔ نمکی خورشید نه فلکی
هم فتنهٔ ملکی هم آفت بشری
دلبند و دلگسلی، در دلبری مثلی
هم در حضور دلی هم غایب از نظری
بی پرده گر قدمی سوی چمن بچمی
هم جیب غنچه دری هم آب گل ببری
بگشا به بذله دهن نرخ شکر بشکن
زیرا که وقت سخن شیرینتر از شکری
در شاهراه طلب جانم رسید به لب
لیکن ز سر لبت هیچم نشد خبری
در عین خسرویم مملوک خویش بخوان
افزوده کن ز کرم بر قدر من قدری
یارب میان تو را هیچ آفتی نرسد
کز بهر کشتن من خوش بستهای کمری
هر دم ز شوق لبت در خون تپیده دلی
هر سو ز دست غمت در پا فتاده سری
تا کی خبر نشوی از حال خستهدلان
گویا ز عدل ملک یک باره بی خبری
سلطان روی زمین بخشنده ناصردین
کز جود متصلش رفت آب هر گهری
ماهی که تیره نمود روز فروغی خود
از وی ندیده فلک تابنده تر قمری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از وعدهٔ دیدار سحرگاهی معشوق سخن میگوید و بیم دارد شب هجران پایان نیابد، آنگاه زیبایی و دلبری و شیرینسخنی او را برمیشمارد و از بیاعتناییاش به دلخستگان گله میکند. در پایان، با یادآوری عدالت شاه، به ستایش ناصرالدین شاه و بخشش او گریز میزند و در بیت تخلص معشوقی را که روزش را تیره کرده، درخشانترین ماه آسمان میخواند.
هوش مصنوعی: گفتی که سحرگاه به سوی تو میآیم و از کنارت میگذرم؛ اما میترسم این شبِ هجران آنقدر دراز باشد که پس از آن هرگز سحری نیاید.
هوش مصنوعی: آرزو دارم شبی پنهانی با تو شراب بنوشم، حتی اگر خونم را بریزی یا آبرویم را ببری.
هوش مصنوعی: تو آغاز هر شادی و پایان هر خواستهای؛ هم لبی شیرین داری و رخی چون ماه، و هم قامتی چون سرو با تنی سپید چون نقره.
هوش مصنوعی: تو سرچشمهٔ ملاحت و نمکی، خورشیدی هستی که در آسمان نیست؛ هم فرشتگان را به فتنه میافکنی و هم آدمیان را گرفتار و بلازده میکنی.
هوش مصنوعی: هم دل را به خود میبندی و هم آن را میگسلی و در دلبری نمونهای؛ همیشه در دل حاضری، هرچند از برابر چشم دوری.
هوش مصنوعی: اگر بینقاب با ناز به سوی باغ بروی، هم گریبان غنچه از رشک پاره میشود و هم آبروی گل را میبری.
هوش مصنوعی: دهانت را به شوخی و سخن نغز بگشا و بهای شکر را بشکن، زیرا هنگام سخن گفتن از شکر شیرینتری.
هوش مصنوعی: در راه طلب تو جانم به لب رسید، اما از راز لبت هیچ آگاهیای به دست نیاوردم.
هوش مصنوعی: با اینکه در عشق خود را پادشاه میدانم، مرا بندهٔ خود بخوان و از سر بزرگواری بر ارج و مقام من بیفزای.
هوش مصنوعی: خدایا کمر باریک تو از هر آسیبی در امان باشد، چرا که برای کشتن من چه زیبا کمر بستهای.
هوش مصنوعی: هر لحظه دلی از شوق لب تو در خون میغلتد و در هر سو سری از دست غم تو بر خاک افتاده است.
هوش مصنوعی: تا کی از حال دلشکستگان بیخبر میمانی؟ گویی از عدالت پادشاه بهکلی بیخبری.
هوش مصنوعی: آن پادشاه روی زمین، ناصرالدین بخشنده، که از بخشش پیوستهاش ارزش و آبوتاب هر گوهری از میان رفت.
هوش مصنوعی: آن ماهرو که روز فروغی را تیره کرد، چنان است که آسمان ماهی درخشانتر از او ندیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق تو خواند مرا کز من چه میگذری
نیکو نگر که منم آن را که مینگری
من نزل و منزل تو من بردهام دل تو
گر جان ز من بِبُری واللَّه که جان نَبَری
این شمع و خانه منم این دام و دانه منم
[...]
دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری
تو خود چه آدمیی کز عشق بیخبری
اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب
گر ذوق نیست تو را کژطبع جانوری
من هرگز از تو نظر با خویشتن نکنم
[...]
بگذار خواجه زسر، خواب خوش سحری
به گذشت عمر عزیز تا چند بی خبری
دنیا و هرچه در اوست، هیچ است و تو همه چیز
تا چند ای همه چیز، غم بهر هیچ خوری
ای شیخ طعنه مزن، بر می کشان که بود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.