گرشوق به راهت قدمی پیش برآرد
چون آبله بالیدنم از خویش برآرد
آنجاکه خیال تو دهد عرض تجمل
تنهاییام از هر دو جهان بیش برآرد
مقبولی و اوضاع مخالف چه خیال است
در دیده خلد گر مژهام نیش برآرد
امروز در بسته به روی همه باز است
آیینه مگر حاجت درویش برآرد
از نسخهٔ کیفیت امکان ننوشتند
لفظی که کسی حاصل معنیش برآرد
گر شوخی لیلی نشود دام تحیر
مجنون مراکیست ادبکیش برآرد
فریاد کزین قلزم وحشت نتوان یافت
موجیکه نفس بیغم تشویش برآرد
با برقسواران چهکند سعی غبارم
واماندگیی هست اگر پیش برآرد
نومیدی سودازدگان نیز دعاییست
امید که آن نوخط ما ریش برآرد
بیدل چمن آرای گریبان خیالیست
یارب نشود آنکه سر ازخویش برآرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ عاشقی است که شوقِ راه معشوق او را از خود بیرون میبرد و خیال یار، تنهاییاش را از دو جهان فراختر میکند. شاعر در میانه از رازناپذیری جهان، آشفتگی هر نفس در دریای هستی و ناتوانی غبارِ خود در همراهی با تیزروان سخن میگوید. بیتی طنزآمیز دربارهٔ آرزوی ریش درآوردن معشوق تازهخط دارد و در پایان، بیدل آرزو میکند در خلوت خیال خود بماند و از آن بیرون نیاید.
هوش مصنوعی: اگر شوق، قدمی مرا در راه تو پیش ببرد، مانند تاول پای رهرو چنان باد میکنم و میبالم که از خود بیرون میروم و از خویشتن رها میشوم.
هوش مصنوعی: جایی که خیال تو شکوه و جلوهاش را نشان دهد، تنهایی من چنان گسترده میشود که از هر دو جهان بزرگتر است. با خیال تو به هیچکس و هیچچیز دیگر نیازی نیست.
هوش مصنوعی: اینکه کسی با رفتار ناسازگار پذیرفته و عزیز بماند خیال باطل است. مژه از آنِ چشم است، اما اگر نیش بیرون آورد، در همان چشم فرو میرود.
هوش مصنوعی: امروز آن در بسته به روی همه باز است. آیینه که در ظاهر بسته است، چهرهٔ همه را در خود میپذیرد و شاید نیاز درویش را نیز برآورد.
هوش مصنوعی: در کتاب هستی و چگونگی جهان امکان، هیچ واژهای ننوشتهاند که کسی بتواند به حاصل و حقیقت معنایش برسد. راز جهان دستنیافتنی است.
هوش مصنوعی: اگر شوخی و دلبری لیلی دام حیرت نشود، چه کسی میتواند مجنون مرا اهل ادب و آرام کند؟ تنها حیرت از جلوهٔ معشوق، عاشقِ شوریده را خاموش و مؤدب میکند.
هوش مصنوعی: افسوس که در این دریای وحشتانگیز هستی، هیچ موجی نمیتوان یافت که نفس بیاندوهِ پریشانی برآورد. هر نفسی در این جهان با آشفتگی همراه است.
هوش مصنوعی: تلاش من که غباری بیش نیستم، با سوارانی که چون برق میتازند چه کاری از پیش میبرد؟ اگر چیزی از من پیش بیفتد، تنها درماندگی و واپسماندگی من است.
هوش مصنوعی: ناامیدی عاشقان سودازده هم خود نوعی دعاست: امید است آن معشوق تازهخط ما ریش درآورد و زیباییاش بکاهد. این بیت طنزآمیز است.
هوش مصنوعی: بیدل باغآرای گریبان خیال است و در فرو بردن سر به گریبان اندیشه، باغی از خیال میآراید. خدایا مباد که او سر از این خلوت درونی بیرون آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.