رُخونی از حیا خوی ریته دیری
دو مژگونی به زهر آمیته دیری
ز جادویی از آن چاه زنخدان
دل هاروت را آویته دیری
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
رُخونی از حیا خوی ریته دیری
دو مژگونی به زهر آمیته دیری
ز جادویی از آن چاه زنخدان
دل هاروت را آویته دیری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این دوبیتی وصف زیبایی معشوق است: چهرهای که از شرم عرق کرده و مژگانی که مانند تیرِ زهرآلود دل را میزند. در بیت دوم چاه زنخدان معشوق به چاه بابل مانند شده است، و شاعر میگوید معشوق با افسون خود دل هاروتِ جادوگر را در آن چاه آویخته است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، چهرهای داری که از شرم عرق بر آن نشسته است، و دو مژه داری که گویی به زهر آغشتهاند و دل را زخمی میکنند.
هوش مصنوعی: با جادوگریِ خود، دل هاروتِ جادوگر را در آن چاه زنخدانت آویختهای؛ یعنی زیباییات چنان افسونگر است که حتی استاد جادو را هم اسیر کرده است. اشاره به داستان هاروت است که در چاه بابل آویخته شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مسلسل زلف بر رخ ریته دیری
گل و سنبل بهم آمیته دیری
پریشان چون کری زلف دو تا را
بهر تاری دلی آویته دیری
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.