خوش آنکه چو یاد از اسیریم کنی
آیی شبی و رحم به پیریم کنی
پایت مالم، که پایمالم نکنی؛
دستت بوسم، که دستگیریم کنی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خوش آنکه چو یاد از اسیریم کنی
آیی شبی و رحم به پیریم کنی
پایت مالم، که پایمالم نکنی؛
دستت بوسم، که دستگیریم کنی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و محبت اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که معشوق او را از اسیری و پریشانی‌اش نجات دهد. او خواهان محبت و رحم معشوق نسبت به سالخوردگی‌اش است و از او می‌خواهد که با لطف و حمایت، دردی را که احساس می‌کند تسکین دهد. در نهایت، او به قدردانی از محبت معشوق می‌پردازد و تمایلش را برای بوسیدن دستی که او را یاری می‌دهد، ابراز می‌کند.
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در یاد ما از اسیری آزاد کند، و شبی به ما سر بزند و به پیر سالخورده ما رحم کند.
هوش مصنوعی: به من فرصت نده که زیر پای تو له شوم؛ دستانت را می‌بوسم تا کمکم کنی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.