یاری من، ای یار جفا کار چه دانی؟!
بیمار نه یی، قدر پرستار چه دانی؟!
تا مرغ دلت، در قفس سینه ننالد؛
نالیدن مرغان گرفتار چه دانی؟!
تا زار نگردی ز دل آزاری یاری
زاری دل، از یار دل آزار چه دانی؟!
ای طایر گلزار، که جا در قفست نیست
رنج قفس و راحت گلزار چه دانی؟!
تا چون منت، از انجمن وصل نرانند
ذوق نگه از رخنه ی دیوار چه دانی؟!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به غم و درد ناشی از جدایی و بیوفایی یاری اشاره میکند. او از یار میخواهد که درد و رنج یک عاشق بیمار را درک کند و متوجه باشد که چقدر دلش هوای آزاد بودن و عشق واقعی را دارد. همچنین شاعر به تصویر کشیدن حسرت و ناامیدی از بیتوجهی یار به دلتنگیاش میپردازد و بیان میکند که تا وقتی عشق در دل وجود دارد، احساس زاری و غم ناشی از دوری نیز وجود خواهد داشت. شاعر به تلخی بیان میکند که یار هرگز نمیتواند عمق این دردها و تجربیات را درک کند.
هوش مصنوعی: ای دوست نازنین و بی وفا، تو چه میدانی از حال من؟ من که در رنج و بیماری هستم، تو که نقش پرستار را ایفا نمیکنی، چه آگاهی از ارزش محبت و پشتیبانی داری؟
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل تو در قفس سینهات ناراحت و شکایت نکند، نمیتوانی صدای ناله و شکایت پرندگان گرفتار را بفهمی.
هوش مصنوعی: اگر از درد و رنج معشوق آزار ببینی و بیتاب شوی، چگونه میتوانی از حال و روز او که خود دلآزار است، باخبر باشی؟
هوش مصنوعی: ای پرنده باغ، تو که در قفس جا نداری، چه میدانی از درد قفس و لذت باغ؟
هوش مصنوعی: تا زمانی که بطلان دوستی و وصال را از جمع دوستان دور نکنند، نمیدانی که لذت نگاه به چهرهات از شکاف دیوار چقدر است؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.