آنها که درین درد مرا میبینند
در درد و دریغای منِ مسکینند
چون یک سر موی از تو خبر نیست رواست
گر هر موئی به ماتمی بنشینند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آنها که درین درد مرا میبینند
در درد و دریغای منِ مسکینند
چون یک سر موی از تو خبر نیست رواست
گر هر موئی به ماتمی بنشینند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به بیان عمق فراق و درد ناشی از دوری محبوب می‌پردازد. او اشاره می‌کند که اگر کسی در این درد او را می‌بیند، خودشان نیز در رنج و حسرت هستند. او تأکید می‌کند که این غم و اندوه تنها به خاطر بی‌خبری از محبوب است و از آنجا که در حقیقت از جانش خبر نیست، چنین اندوهی حاکم است. به این ترتیب، شاعر با استفاده از تشبیه موی و ماتم، شدت احساسات خود را نسبت به فراق محبوب ابراز می‌کند.
هوش مصنوعی: کسانی که به وضعیت دردناک من توجه می‌کنند، خودشان نیز از درد و نگرانی من ناراحت و غمگین هستند.
هوش مصنوعی: هرچند که من تنها یک سر موی از تو خبر ندارم، اما جایز است که هر مویی به خاطر این غم و اندوه بنشیند و عزاداری کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شمع آمد و گفت: جمع اگر بنشینند
بر من دگری به راستی بگزینند
چون گردن راستان بمی باید زد
بیچاره کژان! چو راستان این بینند
سرهای درختان گل تر می‌چینند
و اندر دل خود کان گهر میبینند
چون بر سر پایند که با بی‌برگی
نومید نگردند و ز پا ننشینند
صاحب‌نظران که عارضت میبینند
از لاله ملول و فارغ از نسرینند
زآن پیش که گل بریزد از باغ رخت
بگذار که این خسته‌دلان می‌چینند
احباب نشاط و بیدلان غم بینند
این جوهریان گوهر هم بگزینند
گر خون من و عیش کنی در یک جام
فوج رشحات دامن از غم چینند
ابنای زمانه، لولیان آیینند
مدخوله روزگار، بی کابینند
ابلیس بود عامل و تلبیس، رئیس
در دهکده ای که خواجه تاشان اینند
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.