چنان مستم کنون در روی ساقی
که درمستی نخواهم ماند باقی
چنان مستم که پای از سر ندانم
بجز ساقی در این رهبر ندانم
چنان مستم که ساقی پیش بینم
ولیکن دید ساقی خویش بینم
چنان مستم درینجان فنا من
که میبینم همه عین بقا من
ز مستی در همه کون و مکانم
اناالحق میزند عین العیانم
حقیقت شیخ ازین می باز خور تو
گذر کن بعد از این از ماه و خور تو
حقیقت شیخ ازین یک جرعه کن نوش
بجز او جملگی گردد فراموش
حقیقت شیخ از این جرعه خبردار
که در مستی به بینی روی دلدار
منم مست و شده ازدست اینجا
از آنم جام بشکسته است اینجا
بده جامی دگر ساقی به از این
نه جای تلخ جای خوب و شیرین
اگر من جام بشکستم تو جامی
دگر ده تا بیابم زود نامی
اگر من جام بشکستم دراینجا
تو جامی ده در اینجا گه مصفا
اگر من جام بشکستم حقیقت
درون جام دیدم دید دیدت
درون جام میبینم ترا من
کشیدم از تو پر جور و جفا من
درون جام میبینم رخ تو
همی بینم ز جام فرخ تو
توی جانا اناالحق گوی ما را
که گردان کردهٔ چونگوی ما را
توی جانا درون جان نهانی
اناالحق میزنی باقی تو دانی
ز مستی شیخ ما را دار معذور
که طاقت طاق شد درجان منصور
ز مستی شیخ هستی یافتستم
یقین جانان ز مستی یافتستم
ز مستی شیخ من عین عیانم
از آن اندر نشان بینشانم
زمستی در صفاتم بیشکی ذات
ز ذاتم مست کرده جمله ذرات
همه ذرات من از مستی عشق
اناالحق میزنند از هستی عشق
همه ذرات من از روی جانان
بماندستند مست روی جانان
همه ذرات من اینجا عیانند
ازین مستی حقیقت جان جانند
همه ذرات من درتست اعیان
نخواهد ماند یاد دوست پنهان
از آن جرعه که ساقی داد بشکست
حقیقت نیست شد دیگر شده هست
دمادم جام خواهم خورد اینجا
که ازمستی بمانده فرد اینجا
دمادم جام خواهم من از این خورد
که خواهم بود دائم در جهان فرد
دمادم جام خواهم خورد معنی
کزین جامم بکل دیدار مولا
دمادم نوش خواهم کرد این جام
که میبینم در او آغاز و انجام
نظرکن هان و جام آخر به بینم
که به آمد ز جام اولینم
ز ساقی مر مرا جام است اینجا
ز ساقی مر مرا کامست در کام
چو کام دل ز ساقی یافتستم
در اینجا خویش باقی یافتستم
بخواهد خواند آخر تا ابد من
حقیقت فارغ از هر نیک و بد من
نخواهم ماند اینجا گاه باقی
ولکین مینخواهد ریخت ساقی
درین حیرت که منصور است سرمست
نگاهی میکند اندر سرمست
بدست یار دست خویش بیند
حقیقت جام می در پیش بیند
چنان درپاکی او مست آمد
که دست یارش اندر دست آمد
چو من از روی جانان زار و مستم
بت خود در بر جانان شکستم
بت من لاجرم بشکست و جان شد
حقیقت بت پرست اینجا عیان شد
بت ما لاجرم بشکست دلدار
پس آنگه بت پرست آمد پدیدار
چنان مستم که بت بشکسته بینم
حقیقت خویش را پیوسته بینم
منم شیخا حقیقت بت شکسته
ز ننگ و نام دنیا باز رسته
درین معنی منم هشیار معنی
قلندروار اندر دار دنیا
قلندر در جهان منصور آمد
که از جان و جهان او دور آمد
چو رخت افکندهام این لحظه بر در
از آنم در ره معنی قلندر
قلندر وار اینجا پاکبازم
که در پاکی حقیقت پاکبازم
میان پاکبازان در خرابات
گذشتم من ز تقلید خرافات
میان پاکبازان رند و مستم
کزو گردم حقیقت هر چه هستم
خرابات فنادان و درو رو
ز من این نکتههای بکر بشنو
اگر خواهی شدن سوی خرابات
نمیگنجد در اینجا عین طامات
اگر خواهی شدن جان بر کف دست
نهٔ دلدار چون گردی تو سرمست
بجانی جرعهٔ اینجا به جز تو
اگر میشایدت کلی بخور تو
بصد جان جرعهٔ اینجا فروشند
همه تقلید اینجا چون بپوشند
در آن خمخانه کان منصور دیده است
که غمهاراسرار نور دیده است
اگر راهت دهند آنجا حقیقت
نگنجد اندر آنجا گه طبیعت
در آن خمخانه چون رفتی فنا شو
ز بود خویش آنگه آشنا شو
چو ساقی اندر آن خمخانه بینی
تو عقل و دین و دل دیوانه بینی
بجز از دست ساقی می مخور باز
که گرداند ترا ساقی سرافراز
ز دست ساقی ار جامی بنوشی
زمانی تن زن آنجا درخموشی
خموشی کن مرو بیرون ز خود تو
وگر نه میبریزی خون خود تو
در آن خمخانه بنگر جمله عشاق
که ایشان گشته ازمستی می طاق
در آن خمخانه بنگر سالکان را
فداکردی بکلی جسم و جان را
در آن خمخانه بنگر واصل ای یار
یقین منصور آنجا واصل یار
چو منصور است ساقی بسکه باشد
بجز او اندر اینجاگه چه باشد
میی دارد در آن خمخانهٔ عشق
که بیشک آن خورد دیوانهٔ عشق
میی دارد که گر خوردی نمیری
اگر تو خود گدا یا شاه و میری
میی دارد که جان بخش حیاتست
در آن می بیشکی دیدار ذاتست
میی کان هر که خورد از خود برون شد
اگر عاقل بود عین جنون شد
میی کان هر که خورد از دید معنی
برون تا زد ز جان دردید معنی
میی کان هر که خورد از عین دیدار
شود از هر دوعالم ناپدیدار
میی کان هر که خورد از لاعیان شد
ولی در صورت اینجاگه عیان شد
میی کان هر که خورد از گفت و گو رست
بماند تا ابد اینجایگه مست
میی کان هر که خورد از خود فناشد
پس آنگه در فنا دید خدا شد
میی کان هر که خورد اینجای الحق
زند مانند من هم او اناالحق
حقیقت هر که را این آرزویست
درین معنی چه جای گفت و گویست
در اینجا گفتگو گر میکنی باز
درون شو تا به بینی ای سرافراز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش مستی و شوق به عشق میپردازد و خود را در حالتی عمیق از نَشئه توصیف میکند. او از تاثیری که ساقی بر او دارد، سخن میگوید و به حالت فنا در عشق و مشاهده حقیقت اشاره میکند. از نظر او، مستی و جرعه می، راهی به سوی شناخت عمیقتر از وجود و حقیقت است. شاعر بر این باور است که تمام ذرات وجودش از عشق و حقیقت جانان پر شده و در این حالت از خود رسته و به حقیقت پی برده است. او از سرمستی به درک یگانگی با عشق و خدا دست مییابد و در انتها به دعوت به رهایی از خود و درک عمیقتر برای رسیدن به حقیقت میپردازد.
هوش مصنوعی: اکنون چنان از دیدن روی ساقی مست شدهام که در این مستی، از هستی خودم چیزی باقی نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: چنان مستم که پا را از سر تشخیص نمیدهم و در این راه جز ساقی راهنمایی نمیشناسم.
هوش مصنوعی: چنان مستم که ساقی را پیش روی خود میبینم، اما دیدن ساقی را همان دیدن خودم مییابم؛ یعنی میان من و او جدایی نمانده است.
هوش مصنوعی: در این جان فانیشده چنان مستم که همه چیز را عین بقا میبینم؛ فنای من همان بقای من شده است.
هوش مصنوعی: از شدت مستی، حقیقتِ آشکار در سراسر هستی و از درون من «اناالحق» سر میدهد.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از این شراب حقیقت بنوش و از این پس از ماه و خورشید، یعنی از جهان آفریده، فراتر برو.
هوش مصنوعی: ای شیخ، یک جرعه از این شراب حقیقت بنوش تا همه چیز جز او از یادت برود.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از این جرعه آگاه شو، زیرا در این مستی روی محبوب را خواهی دید.
هوش مصنوعی: من در اینجا مست و از خود بیخود شدهام و از همین روست که جامم در اینجا شکسته است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی دیگر و بهتر از این به من بده؛ اینجا جای تلخی نیست، جای خوشی و شیرینی است.
هوش مصنوعی: اگر من جام را شکستم، تو جام دیگری بده تا زود به نام و نشانی برسم.
هوش مصنوعی: اگر من در اینجا جام را شکستم، تو در همین جا جامی پاک و صاف به من بده.
هوش مصنوعی: اگر جام را شکستم، حقیقت این است که درون جام دیدار تو را دیده بودم.
هوش مصنوعی: درون جام تو را میبینم، هرچند از تو جور و جفای بسیار کشیدهام.
هوش مصنوعی: درون جام روی تو را میبینم و از جام فرخندهات پیوسته دیدار تو را مییابم.
هوش مصنوعی: ای جان، تویی که در ما «اناالحق» میگویی و ما را مانند گوی سرگردان و چرخان کردهای.
هوش مصنوعی: ای جان، تو در درون جان پنهانی و «اناالحق» را تو میگویی؛ باقی را خود میدانی.
هوش مصنوعی: ای شیخ، به سبب مستی مرا معذور بدار، چنان که در جان منصور حلاج هم طاقت به پایان رسید و «اناالحق» گفت.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از مستی به هستی حقیقی رسیدهام و از مستی به یقینِ محبوب دست یافتهام.
هوش مصنوعی: ای شیخ، از مستی عین آشکاری شدهام و از همین رو در عین نشان داشتن، بینشانم.
هوش مصنوعی: از مستی، بیگمان در صفاتم ذات حق آشکار است و از این ذات، همهٔ ذرهها را مست کردهام.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای وجود من از مستی عشق و از هستیای که عشق داده، «اناالحق» میگویند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای من از دیدن روی محبوب، مست آن روی ماندهاند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای من اینجا آشکارند و از این مستی، در حقیقت جانِ جان شدهاند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرههای من در تو حقیقت عینی دارند و یاد دوست پنهان نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: از آن جرعهای که ساقی داد، جام شکست؛ در حقیقت هستی من نیست شد و هستی دیگری پدید آمد.
هوش مصنوعی: در این مقام پیاپی جام می خواهم نوشید، زیرا از این مستی یگانه و تنها ماندهام.
هوش مصنوعی: پیوسته از این جام خواهم نوشید، چون میخواهم همیشه در جهان یگانه و رها از دیگران باشم.
هوش مصنوعی: پیاپی جام معنی و حقیقت را مینوشم، زیرا از این جام بهطور کامل دیدار پروردگار نصیبم میشود.
هوش مصنوعی: این جام را پیوسته مینوشم، چون در آن آغاز و پایان هستی را میبینم.
هوش مصنوعی: هان بنگر؛ میبینم که جام آخرین از جام نخستینم بهتر بود.
هوش مصنوعی: در اینجا جامی از دست ساقی دارم و از ساقی آرزویم برآورده شده و کامم شیرین است.
هوش مصنوعی: چون آرزوی دلم را از ساقی یافتم، در اینجا خود را جاودان و باقی یافتم.
هوش مصنوعی: من تا ابد حقیقت را خواهم خواند و از هر نیک و بدی آسوده خواهم بود.
هوش مصنوعی: من به خود در اینجا همیشه نخواهم ماند، اما ساقی پیوسته می خواهد ریخت.
هوش مصنوعی: در این حیرت، منصور حلاج سرمست است و با مستی به درون خود مینگرد.
هوش مصنوعی: او دست خود را در دست یار میبیند و به حقیقت جام می را در برابر خود مییابد.
هوش مصنوعی: چنان در پاکی و صفای او مست شد که دست یارش را در دست خود یافت.
هوش مصنوعی: چون من از دیدن روی معشوق بیقرار و مستم، بت خودپرستیام را در کنار معشوق شکستم.
هوش مصنوعی: ناگزیر بت من شکست و به جان بدل شد و حقیقتِ آن بتپرست در اینجا آشکار گشت.
هوش مصنوعی: ناگزیر دلدار بت ما را شکست و آنگاه بتپرست، یعنی خود حقیقی، پدیدار شد.
هوش مصنوعی: چنان مستم که بت را شکسته میبینم و به حقیقت خود را پیوسته به معشوق میبینم.
هوش مصنوعی: ای شیخ، به حقیقت من بتشکنم و از ننگ و نام دنیا رها شدهام.
هوش مصنوعی: در این معنا من آگاه و بیدار به حقیقتم و در سرای دنیا چون قلندران زندگی میکنم.
هوش مصنوعی: قلندر راستین جهان منصور حلاج بود که از جان و جهان دور و جدا شد.
هوش مصنوعی: چون اکنون بار و بنهام را بر در معشوق افکندهام، در راه حقیقت قلندر شدهام.
هوش مصنوعی: در اینجا مانند قلندران پاکبازم، یعنی همهچیز را باختهام، زیرا در پاکی به حقیقت پاکبازم.
هوش مصنوعی: در میان پاکبازانِ خرابات، از تقلید خرافات و عقاید بیپایه گذشتم.
هوش مصنوعی: در میان پاکبازان رند و مستم، زیرا از اوست که به حقیقت هر چه هستم میشوم.
هوش مصنوعی: خرابات را جای فنا بدان و در آن گام بگذار و این نکتههای تازه را از من بشنو.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به خرابات بروی، بدان که در اینجا لاف و ادعای صوفیانه جایی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به خرابات بروی، باید جانت را در کف دست بگیری و آمادهٔ فدا کردنش باشی؛ تا وقتی سرمست و بیخود نشوی، شایستهٔ دلدار نیستی.
هوش مصنوعی: در اینجا هر جرعه را به بهای جان میدهند. اگر سزاوارش هستی، همه را بنوش و از خود بگذر.
هوش مصنوعی: در اینجا یک جرعه را به بهای صد جان میفروشند، و هرچه تقلید است در این مقام کنار گذاشته و پوشیده میشود.
هوش مصنوعی: سخن از آن میخانهای است که منصور حلاج آن را دید و در آنجا اسرار غمها را روشن و نورانی یافت.
هوش مصنوعی: اگر به راستی تو را به آن میخانه راه دهند، بدان که طبیعت و خواستههای جسمانی را در آنجا جایی نیست.
هوش مصنوعی: چون به آن میخانه رفتی، از خود فانی شو؛ آنگاه با حقیقت هستی خود آشنا میشوی.
هوش مصنوعی: وقتی ساقی را در آن میخانه ببینی، میبینی که عقل و دین و دل در برابر او شیدا و دیوانه شدهاند.
هوش مصنوعی: جز از دست ساقی، یعنی جز از دست حق یا پیر، شراب منوش؛ زیرا ساقی است که تو را سربلند میکند.
هوش مصنوعی: اگر از دست ساقی جامی نوشیدی، مدتی در آنجا خاموش بنشین و سخن مگو.
هوش مصنوعی: خاموش باش و از حال خود بیرون مرو و راز را فاش مکن؛ وگرنه خون خود را میریزی. اشاره به سرنوشت منصور است که راز را آشکار کرد.
هوش مصنوعی: در آن میخانه همهٔ عاشقان را ببین که از مستی آن شراب بیهمتا و یگانه شدهاند.
هوش مصنوعی: در آن میخانه سالکان را ببین؛ تو نیز باید مانند آنان جسم و جان را یکسره فدا کنی.
هوش مصنوعی: ای یار، در آن میخانه کسی را ببین که به حق رسیده است؛ بیگمان منصور در آنجا به وصال یار رسید.
هوش مصنوعی: ساقی آنجا خود چون منصور است و همین بس؛ در آنجا جز او چه چیزی وجود دارد؟
هوش مصنوعی: ساقی در آن میخانهٔ عشق شرابی دارد که بیگمان تنها دیوانهٔ عشق آن را مینوشد.
هوش مصنوعی: شرابی دارد که اگر بنوشی، دیگر نمیمیری، چه گدا باشی و چه شاه و امیر.
هوش مصنوعی: شرابی دارد که به جان زندگی میبخشد، و بیشک در آن شراب دیدار ذات حق است.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بنوشد از خود بیرون میرود؛ اگر عاقل باشد، یکسره دیوانه میشود.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بنوشد، با دیدن حقیقت از جان و تن فراتر میرود و با چشم جان معنا را میبیند.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس از سرچشمهٔ دیدار بنوشد، از هر دو جهان ناپدید میشود.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بنوشد، در باطن بینام و نشان و نادیدنی میشود، اما در ظاهر همچنان در این جهان آشکار است.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بنوشد، از قیل و قال رها میشود و تا ابد در این مقام مست میماند.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بنوشد، از خود فانی میشود و سپس در فنا حق را میبیند و در او محو میشود.
هوش مصنوعی: شرابی که هر کس بهراستی در اینجا بنوشد، او نیز مانند من، یعنی همچون منصور، بانگ «اناالحق» سر میدهد.
هوش مصنوعی: هر کس بهراستی آرزوی این مقام را دارد، بداند که در این معنا جای بحث و گفتوگو نیست.
هوش مصنوعی: ای سربلند، اگر باز هم در اینجا گفتوگو میکنی، به درون آن میخانه برو تا خود به چشم ببینی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.