|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر عشق و دلبستگی عمیق را به تصویر میکشد. شاعر بیان میکند که هیچکس نمیتواند عشق او را از دلش براند یا از وصال معشوق بهرهمند شود. حتی اگر زیبایی معشوق به اندازه خورشید نباشد، هنوز هم نمیتوان او را به درستی دید. لبان معشوق به قدری دلانگیز هستند که دیگرانی قادر به توصیف آن نیستند. هر جا که معشوق در دام زلفش تنیده، دیگران نمیتوانند از آن دور شوند. و در نهایت، شاعر به غم و اندوه جدایی اشاره دارد، که به شدت بر او تأثیر گذاشته است و هیچکس نمیتواند مانع از این درد شود.
هوش مصنوعی: عاشق تو نمیتواند از دلش فاصله بگیرد و نمیتواند جانش را برای وصالت بگیرد.
هوش مصنوعی: اگر چهرهات مانند آفتاب نباشد، چگونه میتوان آن را درست دید؟
هوش مصنوعی: لبان تو به قدری زیبا و دلنشین هستند که هیچ طوطیای نمیتواند به پای آنها برسد و شکر آنها را توصیف کند.
هوش مصنوعی: هر جایی که تو موهای خود را به شکل دام پهن کردی، یک پشه هم نمیتواند از آنجا فرار کند.
هوش مصنوعی: او میخواهد که نور و روشنایی تو را که به خاطر غم و اندوهت تحت تأثیر قرار گرفته، با تیغی به خون کشد، اما نمیتواند تو را به کام مرگ بکشاند.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.