نوعی خبوشانی » مثنوی سوز و گداز » بخش ۸ - ادامه

چو بر مغز پدر این ماجرا ریخت

تو گفتی ابر رحمت بر گیا ریخت

به دل زد نشتری از راه گوشش

که بیخود گشت و باز آمد به هوشش

سخن از لب سفر ناکرده تا گوش

جوابش چاره جویی بود و خاموش

پی حاجت روا کردن ز جا جست

کمر بر جان و جان را بر میان بست

ز بیم خوی چرخ آبنوسی

هماندم ساخت ترتیب عروسی

هر آنچش بود در خاطر ذخیره

که چشم عقل از آن می‌بود خیره

برون آورد بهر رونق کار

ز هر جنسی یکی یوسف به بازار

تمنا را به صد پیرایه پیراست

مهیا شد فروتر ز آنچه می خواست

چو گنج خاطر از اندیشه پرداخت

بر دخترپرستان قاصدی تاخت

که ای کاشانه‌تان از حُسن، آباد

رسید اینک به سوی حجله داماد

شما هم جشن سور آماده سازید

جهان خرم بهار از باده سازید

زمین و آسمان را تحت تا فوق

بیارائید از پیرایهٔ ذوق

هواداران دختر غافل از کار

که ابر انتظار آمد گهربار

چو آن صوت نشاط افزا شنودند

در صد خلد بر خاطر گشودند

سماع از شوق سر از پا نمی‌یافت

ز شادی خنده بر لب جا نمی‌یافت

شکر لب چو شنید این مژده بر خاست

قد خود را به چشم خود بیاراست

شکفت اندر دلش ذوق خرامی

ز هر گامی زمین را داد کامی

گرفته بر میان دامن کمروار

چو دست عاشقان در گردن یار

روان شد چون گلستان شکفته

به دامن گرد حسن از راه رفته

گلستان نسیمش خفته بر گل

گلش چشم و گلابش اشک بلبل

ندیده چشم بد روی گل او

قفس نشنیده بانگ بلبل او

چو لختی شد عنان‌جنبان شوخی

عنان برتافت از جولان شوخی

به روی زانوی مشاطه بنشست

چو ساغر بر لب و آئینه در دست

چو بنشست از خرام آن نخل نوخیز

ز گل شد دامن مشاطه لبریز

ولی بر خوبیش زیور گران بود

رخش مشاطهٔ مشاطگان بود

رخ مه در نقاب سایه حیف است

چنین روئی به این پیرایه حیف است

نگار عارضش خرم بهاری

بهاری را چه آراید نگاری

زمین چون گل ز خوبی آفریده

لبش چون غنچه‌ای کز گل دمیده

ز عکس چهره خال عنبرینش

نمودی قطرهٔ خون بر جبینش

ز عنبربو نسیم زلف آن گل

شده مژگان شانه شاخ سنبل

به خوی شسته رخ گلگونه هر دم

که گل زیور نخواهد غیر شبنم

چو بر تن پای تا سر زیور آراست

چو لؤلؤی تر از جیب صدف خاست

به مادر گفت لب مست تبسم

که ای بخت از تو شاداب ترحم

به ترتیب نشاط آراستن کوش

به شوق افزودن و غم کاستن کوش

چو مصر دل بیارا بام و دیوار

که اینک می‌رسد یوسف به بازار

چمن پیرایه حسن نزهت آئین

بهْ از صد چین صورتخانهٔ چین

چو بشنید این بشارت مادر پیر

جوان گشت از طرب چون باد شبگیر

به عزم کارسازی تند بر جست

نشد تا کارها آماده ننشست

به یک فرمان که از دل بر زبان ریخت

متاع کان و دریا با هم آویخت

پس از یک هفته ترتیب عروسی

زمین داد آسمان را خاک بوسی

ز هردو سوی چون آماده شد کار

منجم نقش ساعت زد به پرگار

ز اختر ساعت سعدی گزیدند

چو دُر در رشتهٔ طالع کشیدند

نواسَنجان مجلس خرم و شاد

سپرده چشم جان در راه داماد

که کی چون شمع بخت از در درآید

شب پروانه را ظلمت سرآید

همه غافل ز لعبت‌باز گردون

که تا آرد چه نقش از پرده بیرون