لِمَ يا قَوْمُ تُرِيدُونَ بَغْيًا وَفَسَادًا؟
لِمَ تَسْعَوْنَ لِقَتْلِي بِلَجَاجٍ وَعِنَادٍ؟
لَيْسَ وَاللَّهِ سِوَانَا خَلَفٌ بَعْدَ نَبِيٍّ
فَرَضَ اللَّهُ عَلَى طَاعَتَنَا کُلَّ عِبَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
رَبُّنَا قَدْ عَرَّفَ اللَّهُ بِنَا کُلَّ الْبَرِيَّةِ
وَلَقَدْ طَهَّرَنَا اللَّهُ بِطُهْرٍ أَبَدِيَّةِ
شَرَفُ الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ فِينَا أَزَلِيَّةٌ
جَدُّنَا أَشْرَفُ مِنْ کُلِّ شَرِيفٍ وَ جَوَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
چیست تقصیرِ من ای قوم که الیوم جهانی
شده آماده به قتلم همه با تیغ و سنانی؟
در شما نیست ز اسلام نه نامی نه نشانی
أنا ظمآنُ و قد اَخرسَ نطقی و لسانی
أنا عطشانُ و قد اَحرقَ قلبي و فؤادي
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
اَنعمَ اللهُ علینا برسولٍ مدنيّ
هو جدّي، و أبي، واسطةُ الکونِ عليّ
مَنْ لَهُ أُمٌّ کَأُمِّي وَهِيَ بِنْتُ نَبِيٍّ
هٰذَا الْفَخْرُ کَفَانِي فِي الصَّلَاحِ وَالرَّشَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
گاه گفتی شهِ دین در برِ صدیقهٔ صغریٰ
زینبِ خونشدهدل، دخترِ نیکاخترِ زهرا:
«اِصبري أختي علیٰ ما وَقَعَ الدّهرُ علینا»
لیسَ في ساحةِ اَلکونِ ثباتٌ و مهاد
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
عجبا وا عجبا! امتِ گمراه که یکسر
چشم پوشید ز حقِ نمکِ آلِ پیمبر
همه در ریختنِ خونِ منِ بیکس و یاور
شده آماده و بگرفته به کف نیزه و خنجر
فستُجزونَ منَ اللهِ إذا قامَ معاد
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
گاه میزد شرر اندر جگرِ «صامتِ» دلخون
به تسلایِ یتیمانِ دلافسردهٔ محزون:
«یا سکینة و رقیّة لِفراقي لِمَ تَبْکون؟
حسبيَ الله کَفانا و هو خيرُ عماد»
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین