قوله—تعالی: «بِسْمِ اللَّهِ» (به نام خداوند) «الرَّحْمنِ» (جهاندار دشمنپرور بهبخشایندگی) «الرَّحِیمِ» [۱] (دوستبخشای بهمهربانی). «الْحَمْدُ لِلَّهِ» (ستایش نیکو و ثنای بسزا خدای را) «رَبِّ الْعالَمِینَ» [۲] (خداوند جهانیان و دارندهٔ ایشان). «الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» [۳] (فراخبخشایش مهربان). «مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ» [۴] (خداوند روز رستخیز و پادشاه روز شمار و پاداش).
«إِیَّاکَ نَعْبُدُ» (تو را پرستیم) «وَ إِیَّاکَ نَسْتَعِینُ» [۵] (و از تو یاری خواهیم). «اهْدِنَا» (راهنمون باش ما را) «الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ» [۶] (به راه راست و درست). «صِراطَ الَّذِینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» (راه ایشان که نواخت خود نهادی و نیکویی کردی بر ایشان) «غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ» (نه راه جهودان که خشم است بر ایشان از تو) «وَ لَا الضَّالِّینَ» [۷] (و نه ترسایان که گماند از راه تو). «آمین» (خدایا! چنین باد).