چه آفت است نمی‌دانم این به زیر نقاب
که تا نمود نمود آنچه، سینه گشت خراب
تو رخ بپوشی که از هفت پرده بنماید
چو آفتاب فروزنده از چهار نقاب
تو زلف را ز کله بشکنی عجب نبود
که دل به لنگر خورشید پرورد به نقاب
مرا از ابروی تو شبه حسی رود به نماز
که سجده می‌کنیم و صورت ماست در محراب
تو می‌کُشی و کسی را که می‌شود بیهوش
ذبیحه را چه خبر تا چه می‌کند قصاب
مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت
ازان لب ار بتوانی، به شربتی دریاب
ولی سوال مرا در جواب می‌لنگی
مر که در شکر آلوده گشت پای دناب
شتاب می‌کندم عمر در فراق مکوش
ترا که از پس عمری بدیده‌ام مَشِتاب
چه سحرها که به مدح تو کرده‌ام پیدا
که خسرو اسفنم خوانده‌ای اولوالالباب