عماد خراسانی » غزلیات » دریای غم

نه به دل شوری و شوقی نه به سر مانده هوایی

تو هم ای مرگ مگر مرده‌ای ای داد، کجایی

هرچه خواهم که سر خویش کنم گرم به کاری

گُل به چشمم گُل آتش شود و باده بلایی

مرگ از من چه بگیرد به جز از رنج و اسارت

غم توفان چه خورد مرغک بی‌برگ و نوایی

هیچ کس نیست در این دشت مگر کوه که آن هم

انعکاس غم ما هست گرش هست صدایی

باده و مطرب و گُل نیک بود لیک عزیزان

بهر هجران که شنیده است به جز مرگ دوایی

ما که رفتیم به دریای غم و باده ولی نیست

این همه جور سزای دل پرخون ز وفایی

جمله چون است و چرا هر ورق از دفتر هستی

باز گویند که ما را نرسد چون و چرایی

هرچه کردم که بدانم چه سبب گشت غمش را

نه من و نی دل و نی عقل رسیدیم به جایی

بندگی گرچه نکرده است عبادت، تو خدا باش

که ستم نیست به ناکام خوش از کامروایی