عماد خراسانی » غزلیات » کجاست آنکه

تنم ملول‌تر از جان و جان بتر ز تنم

کجاست آن که رهایی دهد ز خویشتنم

مرو که بی‌لب لعل تو شور و شیرینی

برآید از سخن آن‌چنان که جان ز تنم

برای تست گرَم الفتی بوَد با شعر

شبی به بوسه لبم مُهر کن که دم نزنم

ورای حالت پروانه عالمی دارم

که شمع در بر و پروا بود ز سوختنم

چراکه لحظه‌ای از عمر با تو چون گذرد

ز هست و نیست فراغ است و هم ز ما و منم

گذشتن از می وصلت نصوح می‌خواهد

وگرنه بوذر و سلمان، کدام از این سه منم؟

لبت خیال مرا مست کرد بی می جام

شگفت نیست بود سُکر باده در سخنم

بهار بی تو خزان است و عیش بی تو محال

نباشد ار ز محالات بی تو دم زدنم

رسید عمر به هفتاد و هرچه بود گذشت

به غیر آنکه به می غم ز دل برم چه کنم

بهار بود و چمن طبع شعر پرور و من

زمانه پردهٔ نسیان کشید بر چمنم