خوش آنکه با تو بصحن چمن پیاله خوریم
سبو سبو می گلگون ز جام و لاله خوریم
بتلخ ما حضر خوان عشق معتادیم
عجب که بی نمک زهر یک پیاله خوریم
ز زهر چشم تو گر ساغری بدست افتد
بصد حلاوت می‌های دیر ساله خوریم
تو می بکوزه خوری زاهدا ز حیله و ما
ز ساده لوحی خود آب در پیاله خوریم
ز گلفشانی ما تیر آه بی دردان
بدان رسید که از خون چنگ باده خوریم
بدین ستارهٔ بخت ار شویم ساغر مهر
ز دست شعبدهٔ خویش سنگ خاره خوریم
کجاست دفتر «طالب» که در محبت دوست
قسم بتازه رقم‌های آن رساله خوریم