هرگه بکوچه نعمت تو باز می‌خورم
افسوسها ز طالع ناساز می‌خورم
با نعمت وصال تو گر نعمت بهشت
آرند سوی ما بسر ناز می‌خورم
خون می‌خوریم غنچه‌صفت و انگهی زبیم
پنهان ز چشم مردم غماز می‌خورم
زآن دم نمی‌زنیم که از گرمی نفس
در گرمی سخن غم دمساز می‌خورم
گرهست جذبه‌ئی بمیان ما و عشق را
در چار سوی حسن بهم باز می‌خورم
دایم ببزم نطق چو «طالب» زاعتقاد
ساغر بیاد (عارف شیراز ) می‌خورم