بصد رسن به ته چاه آن ذقن نرسم
جز اینکه آورم از زلف اورسن نرسم
زخود برآمده‌ام آنقدر که گر صد سال
بپای شوق روم ره بخویشتن نرسم
شنیدم از لب سنبل بگوش خویش که گفت
هزار سال بر آن زلف پر شکن نرسم
براه زمزمه لختی دویده‌ام هرچند
بپای نغمه بمرغان این چمن نرسم
مخوان بیزم که گردیده‌ام زهجر ضعیف
زغایتی که ز خلوت بانجمن نرسم
نصیب من نشود وصل مقصدی «طالب»
بکام خود همه عالم رسند و من نرسم