از دل خیال آن برو دوشم نمیرود
وز کام نوق آن لب نوشم نمیرود
عمری گذشت کز نظرم رفتی و هنوز
آواز پای عمر ز گوشم نمیرود
چون تف آهنی که ز آتش فتد بآب
درگریه میخروشم و جوشم نمیرود
هرچند راه صومعه سر میکنم بذوق
پا جز بکوی باده فروشم نمیرود