طالب آملی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۰۲

همین نه دلبر ما را بدن ز برگ گلست

بدن ز برگ گل و پیرهن ز برگ گلست

رواست ناز لطافت نسیم طبعی را

که جان ز بوی بهار است و تن ز برگ گلست

برهنه پای بسیر چمن مرو هر چند

نسیم صبحی و برگ چمن ز برگ گلست

سنان خار بدل میزند نگاه عتاب

اگر که غنچهٔ اورا سخن ز برگ گلست

زبس لطیف بیانی گمان برم که ترا

زبان شهد فشان دردهن ز برگ گلست

زبس بخون جگر لعل گشته پنداری

شهید غمزهٔ او را کفن ز برگ گلست

عشق با تو مرا کار نازک افتاده است

که هم‌مزاج تو هم‌طبع من ز برگ گلست

مگر بهار فشان گشت خامهٔ «طالب»

که فرش صحن چمن انجمن ز برگ گلست