واقف لاهوری » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۱

ای هر سر موی تو رگ جان دل ما

شیرازهٔ اوراق پریشان دل ما

ناکرده به گلشن به گریبان گل عیشی

صد خار غم آویخت به دامان دل ما

چسبان نشود بر تن ما جامهٔ شادی

تا هست غمت دست و گریبان دل ما

صد سلسله از زور جنون پاره نمودیم

تا زلف تو شد سلسله‌جنبان دل ما

دل‌ نام عزیزی که تو بردی به اسیری

خوارش نکنی جان تو و جان دل ما

غارتگری آغاز نمودند چو ترکان

بردند نخستین سر و سامان دل ما