خاقانی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۰

کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت

نی درخور زهد سازد از دنیا رخت

از ابرو و چشم ار به بتان ماند سخت

چه سود که نیستش به معشوقی بخت