جان آزرده به کوی تو سپردیم و شدیم
تو بزی شاد که ما غمزده مردیم و شدیم
تا به کی گرم به اغیار توان دید تو را
آخر از بزم تو چون شمع فسردیم و شدیم
از جان گذران سخت مکدر رفتم
گرد بسیار درین قافله خوردیم و شدیم
این جهان چیست مرضخانهٔ ما بیماران
به ضرورت نفسی چند شمردیم و شدیم
غم و دردی که به جان ماند ز مجنون واقف
همره خویش ازین بادیه بردیم و شدیم