واقف لاهوری » غزلیات » شمارهٔ ۶۵۲

بیا ای دلربا گرد تو گردم

مرو ای بی‌وفا گرد تو گردم

بیا ای قبلهٔ جان کعبهٔ دل

که از صدق و صفا گرد تو گردم

به این تعجیل رفتن راچه باعث

زمانی باش که گرد تو گردم

نمی‌گردد دل من گرد هر کس

تو شوخ و میرزا گرد تو گردم

ندارم پای کم از هاله در مهر

بیا ای مه‌لقا گرد تو گردم

بسی گرد دلم گردیده‌ای تو

دمی بنشین که تا گرد تو گردم

بلایی از چه می‌گردی ز من دور

به نزدیکم بیا گرد تو گردم

نیم پروانهٔ گستاخ ای شمع

بده رخصت مرا گرد تو گردم

فتاد ای شوخ از پرکار پایم

ندانم تا کجا گرد تو گردم

چو بیند فتنهٔ چشمت بگوید

چه استادی تو شا گرد تو گردم

تو گر اسباب قتل من کنی جمع

بگویم مرحبا گرد تو گردم

به رغم گنبد گردنده جامی

بگردان ساقیا گرد تو گردم

بلاگردانی دولت ضرور است

تو شاهی من گدا گرد تو گردم

همه بیگانهٔ طرزند واقف

تویی طرزآشنا گرد تو گردم