واقف لاهوری » غزلیات » شمارهٔ ۵۵۹

صبا ز چشم من آن خاک پا دریغ مدار

به مردمی ز من این توتیا دریغ مدار

تو قاصد آنچه شنیدی ازو بگو با من

ز آشنا سخن آشنا دریغ مدار

شنیده‌ایم تو ای عشق کیمیا داری

بیا و از مس ما کیمیا دریغ مدار

تمام چشم به راهند همچو آیینه

قدم ز خانهٔ اهل صفا دریغ مدار

ز من که ساکن بیت‌الحزن شدم بی او

نسیم پیرهنش ای صبا دریغ مدار

دواست آن لب و ما جمله دردمندانیم

عنایتی کن و از ما دوا دریغ مدار

تو شاه حسنی و ما کمترین گدای توایم

نگاه لطف به حال گدا دریغ مدار

به آن نهال بهشتی صبا بگو از من

که برگ عیش ازین بینوا دریغ مدار

مرا ز دولت خود بی‌نصیب نگذاری

وفا اگر نتوانی جفا دریغ مدار

ز لطف بندهٔ خود خوانده‌ای چو واقف را

ز بنده لطف برای خدا دریغ مدار