علی اشتری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۳ - آمد بمیان

هرکجا از می و مستی، سخن آید بمیان

قصه چشم تو و حال من آید بمیان

گر صبا از سر زلف تو رساند بوئی

جمع ما را از دمش، صدشکن آید بمیان

نقش رخسار تو پیدا شود و، آن بر و دوش

گر حدیثی ز گل و یاسمن آید بمیان

گر بر آرم ز دل سوخته، فریاد غمی

سخن از ناله مرغ چمن آید بمیان

نغمه شعر من، از عشق تو هر جا که رود

شور شیرین و غم کوهکن آید بمیان