علی اشتری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹ - یاد شیراز

در آسمان عشق، چو پرواز می‌کنم

ناچار یاد خطهٔ شیراز می‌کنم

بوی نسیم تربت سعدی و خواجه را

الهام‌بخش طبع غزل‌ساز می‌کنم

بال و پری اگر زنم اندر فضای قدس

با بال توست، خواجه که پرواز می‌کنم

آنجا، جبین به خاک تو می‌سایم از نیاز

اینجا، اگر به مهر فلک ناز می‌کنم

اینجا، اگر پیاله ز دستم گرفته‌اند

آنجا، به حکم تو سر خُم باز می‌کنم