عَبدُالحُسینِ الحِبرُ، یا طوبَی لَهُ
فِی قُربِ مَولاهُ الحُسَینِ لَهُ المَقَرُّ
اِذا قَبَّروهُ فیهِ قُلتُ مُورَّخآ
عِندالنّبیّ فیالجِنانِ قَدِ استَقَرُّ
ترجمه: عبدالحسین دانشمند بزرگوار، نیکوکار که بهشت جایگاه او باد - نزد مولایش حسین (ع) آرمیده است – وقتی او را دفن کردند، تاریخ فوت او را (به شعر این چنین) گفتم: نزد پیامبر در بهشت آرام گرفت. از شمارش مصراع آخر، برحسب حروف ابجد، عدد ۱۴۰۷ (قمری)، سال فوت پدر مکرم ایشان به دست میآید.