چه کنم که آن شکرلب سر وصل ما ندارد
دل سخت کافر او خبر از خدا ندارد؟
نه نظر کند به اشکم نه نگه کند به رویم
چه کنم که گوهر و زر بر او بها ندارد؟
دل ما ز غصه خون شد تن ما ز هجر بگداخت
غم ما خورید کآن مه غم کار ما ندارد
بهیقین اگر بداند که چه میکشم ز هجرش
پس از این به هیچ رویی ز خودم جدا ندارد
اگر ای پسر دل من به دعات خواهد از حق
چه کند که پایمردی بهجز از دعا ندارد؟
چو به شیوه دل ببردی به ستیزه هجر منما
مکن آنچه هیچ کافر به خطا روا ندارد
همه را زر است و مال است و مرا بهجز خدا نیست
بپذیر عاشقی را که بهجز خدا ندارد
کمر کرشمه بگشای و قبای ناز برکن
که چو گل لباس خوبی علم بقا ندارد
بهغرض حسود گفتت که فلان هواپرست است
به دو چشم تو که ناصر نظر خطا ندارد
دل و دین و ننگ و نامش همه در سر شما شد
عجب آنکه جز سلامی طمع از شما ندارد