ساغر کنگاوری » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۰

گیرم آخر دل از آن زلف پریشان گیرم

به کدامین سر سودازده سامان گیرم

کفر زلف تو مرا مایه صد ایمان است

کافرم گر به جز از کفر تو ایمان گیرم

بر من آن تیر که از شست تو بیرون آید

اگر از دل گذرد ور هدف جان گیرم

بامدادان که صبا جانب بستان گیرد

بوی زلفین تو از سنبل و ریحان گیرم

وقت آن شد که چو دیوانه به سودای غمت

رو به صحرا نهم و راه بیابان گیرم

تیغ ابروی تو را گر به کف آرم روزی

خون صد کشته از آن صف ‌زده مژگان گیرم

تا فروغی به دل از دیده جانم برسد

توتیایی ز غبار ره جانان گیرم

من هم آیین نکونامی و تقوی دانم

چه کنم عشق بتان گشته گریبان‌گیرم

دست کوتاه مرا گوشه دامانی کو

تا به صد حسرت از آن گوشه دامان‌گیرم

عشق را عرصه برون است ز معموره عقل

گیرمش تا به ابد حد بیابان گیرم

عهد دل بستگی زهد به ساغر شکنم

بر در میکده پیمانه به پیمان گیرم