مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۲

کنجی بنشین و گریه تنها می‌کن

گر خنده کنی به وضع دنیا می‌کن

این شعبده‌باز چرخ پرافسون را

بازیگر خود دان و تماشا می‌کن