مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات و قصاید » شمارهٔ ۵۴

کلبه احزان من بزم وصال تو باد

دیده حیران من محو جمال تو باد

نور کلام مجید تا به جهان روشن است

سوره فتح مبین آیه فال تو باد

شادی کونین را با تو بود اتحاد

عاقل و دیوانه را رشک به حال تو باد

عمر مسیحا و خضر باد به کام لبت

چشمه حیوان ما لعل زلال تو باد

دور شود جور تو از دل و جان رقیب

لطف تو با بی‌کمال نقص کمال تو باد

گنج غمت را نشان در دل ویران دهند

این دل معمور من وقف خیال تو باد

شاه جهان گو بشو والی هندوستان

مردمک چشم من واله خال تو باد

طرز نگاه تو کرد عیش به خوبان حرام

آفت جادووشان سحر حلال تو باد

چون شرف آفتاب خلعت نوروز توست

دور فلک تا بود گردش سال تو باد

گر دل مجذوب من وقف خیال تو شد

جان و دل و دین من مال تو مال تو باد