وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۳

در راستهٔ نازفروشان که بتانند

ماییم ونگاهی که به هیچش نستانند

ای عشق شدی خوار بکش ناز دو روزی

کاین حسن‌فروشان همه قدر تو ندانند

خوبان که گهی خوانمشان عمر و گهی جان

بازی مخور از من که نه عمرند و نه جانند

جانند بدین وجه کِشان نیست وفایی

عمرند از این رو که به سرعت گذرانند

جز رنگی و بویی نه و صد مایهٔ آزار

در پردهٔ گل خارْ بُنی چند نهانند

بی جوشنِ فولادِ صبوری نروی پیش

کاین لشکرِ بیداد عجب سخت‌کمانند

وحشی سخنِ نقصِ بتان بیهده‌گوییست

خوبند الهی که بسی سال بمانند