وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۰۲

چرا خود را کسی در دامِ صد بی‌نسبت اندازد

رود با یک جهان نااهل طرحِ صحبت اندازد

حذر از صحبت اوباش اگر خود یک نفس باشد

که گر خود پادشاهی کثرت اندر حرمت اندازد

نگه دار آب و رنگِ خویش ای یاقوتِ پرقیمت

که بی‌آبی و بی‌رنگی خلل در قیمت اندازد

چو باشد باده در خُمْ تلخی و حالی دگر دارد

تصرف کردن بادیش از کیفیت اندازد

خلاف عقل باشد می نخورده جامه آلوده

برد خود را کسی در شاهراه تهمت اندازد

تو و ما را وداعِ حسن و عشقْ اولاست کاین صحبت

نه تنها حسن را، صد عشق را از حالت اندازد

مجال گفت‌وگو تنگ است، گو وحشی زبان دَرکَش

همان بهْ کاین نصیحت‌ها به وقت فرصت اندازد