وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۳

شکلِ مستانه و انکارِ شرابش نِگرید

تا ندانند که مست است، شتابش نگرید

آنکه گوید نزدم جام و زد آتش به دلم

چهره افروختن و میل کبابش نگرید

صد گل تازه شکفته‌ست ز گلزار رخش

گل گل افتاده بر او از میِ نابش نگرید

تا نپرسیم از آن مست که کی مِیْ‌زده‌ای

چین بر ابرو زدن و ناز و عتابش نگرید

آنکه می‌گفت به وحشی که منم زاهد شهر

گو بیایید به میخانه، خرابش نگرید