جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۹۰۷

ز بی‌تابی شود هردم فزون‌تر آتش شوقم

تپیدن‌های دل دامن زند بر آتش شوقم

کف خاکستر گردون غبار نیستی گردد

فلک از پا در آید چون کشد سر آتش شوقم