مسعود سعد سلمان » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۶۷

از شیرینی چون به سخن بنشینی

از دو لب خود شکر به دامن چینی

در بوسه لب تو گویدم می بینی

هرگز شکر سرخ بدین شیرینی