بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۷

هرچه را می‌نگرم عکس رخ یار من است

هرکجا می‌گذرم قصه دلدار من است

هر که دریافت که من عاشق دلدار شدم

می‌برد رشک و دمادم پی آزار من است

دل و دین از کف من برد و مرا کافر کرد

کافرم تا رخ و زلفش بت و زنار من است

عجبی نیست که بیمار بود نرگس دوست

عجب این است که بیمار پرستار من است

غم دلدار نخواهم ز برم دور شود

زآنکه در خلوت دل محرم اسرار من است

حاجت شمع و چراغم نبود در شب تار

تا که مهتاب رخش شمع شب تار من است

گفتمش باعث دیوانه دلی چیست مرا

گفت از جلوه رخسار پری‌وار من است

گفتم آید به چه کار این دل خون گشته بگفت

این متاعی است که شایستهٔ بازار من است

گفتمش ده خبر از شعر بلنداقبالم

گفت شیرین چو لب لعل شکر بار من است