×
جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۲۴
حسن تو حسد بر مه و پروین افکند
شوری به جهان زان لب شیرین افکند
عطر خوش دلفریبت ای دوست چو اشک
از دیده چرا بنده دیرین افکند
۲ بیت