×
سراج قمری » گزیدهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴
ای برده نسیم لطفت از روی گل آب
وی در چمن از شرم رخت گشته گل آب
بوی خوشم آرزوست، بفشان سر زلف
تا خاک عبیر گردد و آب گلاب
۲ بیت