×
اهلی شیرازی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۲۸
دل همچو چراغ روغن از خون بودش
آن به که چراغ روغن افزون بودش
گر روغن این چراغ شهوت ریزد
خود گو که چراغ زندگی چون بودش
۲ بیت