×
اهلی شیرازی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۰۲
عاشق که غمی در دل آگاه ویست
سوزی دگر اندر نفس و آه ویست
با ناخوشیم چو خاطر دوست خوشست
من نیز خوشم بهرچه دلخواه ویست
۲ بیت