×
اوحدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶
رویت، که به خوبی گل خندان منست
آرامگهش دل چو زندان منست
نیکش بگزدیدند به دندان، گر چه
گفتم که: همین نیک به دندان منست
۲ بیت